Wat een allerheerlijkste dag vandaag. Eerst was er dichte, dikke mist maar halverwege de Dinsdag na Pasen, 14 april.

morgen begon de zon volop te schijnen. Vanmiddag was het bijna zomerx85x85tenminste uit de wind en in de zon. Om 9.15 uur moesten we bij de oncoloog zijn voor de driemaandelijkse controle. Toen bleek dat alles pico bello was, moest ik toch even denken aan de oudejaarsnacht van ruim een jaar geleden, toen Jan en ik door die afgrijselijke potdichte mist naar huis reden na een gezellige avond met vrienden en ik moest beginnen met de eerste chemokuur. Een vriendin schreef mij de volgende dag een heel lief mailtje, zo van: Lieve Rita, laat deze vreselijke mistige nacht voor jou een goed teken zijn. Jullie zijn veilig thuisgekomen door de tunnel van mist! Je komt ook door de tunnel van de chemokuren, je komt er doorheen! Ik  moest er vandaag meerdere malen aan denken, lieve U.

Zox92n driemaandelijks onderzoek bestaat eigenlijk uit drie onderdelen. Het bloedonderzoek, mijn eigen gevoel over mijn lijf en het lichamelijk onderzoek van de oncoloog. Ik heb al vaker gezegd, aan het bloedonderzoek is niet zo veel af te lezen met het soort kanker wat ik had. Dat is natuurlijk wel jammer. Mijn eigen gevoel is eigenlijk wel heel erg belangrijk. Het bloed kan wel goed zijn, ondanks dat ik me niet goed voelx85x85raar maar waar. Het wordt gewoon heel laat aangegeven door het bloed, wanneer er iets hartstikke mis is. Jammer, jammer. Maar lieve mensen, ik voel me helemaal heerlijk en goed. Mijn zere benen zijn niet meer hele erge zere benen gelukkig. Mijn zere tenen kunnen ook al een beetje een laken verdragen, heerlijk, vooral nu het warmer wordt in bed! Mijn zere vingers voelen in de warme zon lang zo zeer niet meer, fantastisch! En mijn conditie is al weer 85 % van wat hij was, dus dat is ook helemaal te gek. Een mens bestaat uit twee belangrijke delen; lichaam en geest. Het xe9ne deel gaat niet goed zonder het andere en wanneer xe9xe9n deel heel goed gaat, wordt het andere deel meegesleept. Met andere woorden: ook geestelijk gaat het stukken beter. Niet elke dag meer huilen, hoor! Omdat ik nu weet hoe een mens zich kan voelen bij een nare ziekte, schiet mijn gemoed sneller vol, zoals deze mooie uitdrukking zegt en dat zal nog wel een hele tijd zo blijven, denk ik. En van geluk huilen kan ik ook heel goed, want vaak voel ik me heel erg verschrikkelijk gelukkig, dat het zo goed met me gaat! Dat er zoveel lieve mensen zijn, die met me hebben meegeleefd en me hebben gesteund, ach man, daar kan ik wel heel erg om huilen!

Op het Hodgkin-congres waar Jan en ik waren, hoorden we dat Hodgkin behoort tot een soort kanker, die vrij zeldzaam is. En wanneer je 61 bent en je krijgt Hodgkin, dan ben je wel x93apartx94 zogezegd. Het waren vooral jongeren die daar waren. Maar goed, de prognose is buitengewoon goed en daar klamp ik me met hart en ziel aan vast. Soms lijkt het wel een boze droom, alsof ik het niet zelf was, die alles meemaakte. Op 7 juli moet ik weer terugkomen en dan is het een jaar na de kurenx85x85een hxe9xe9l jaar! Belangrijke mijlpaal.

Na dit stuk, wat toch meer een opsomming van feiten is geworden, wil ik mijn website binnenkort afsluiten met een x93mooix94 stuk! Daarvoor moet ik wel meerder nachten opzitten, want sx92nachts heb ik altijd de meest briljante ideexebn om iets te schrijven dat de moeite waard is om te lezen. Lieve lezers, lieve mensen, over een poosje het laatste stuk in deze serie en dan met foto van mijn krullenkop!

Een warme zomerachtige groet van Rita.