2 2 november 2009, (in augustus begonnen)

Af en toe bekruipt me het angstige gevoel dat het al veel te lang gelden is, dat ik op mijn weblog iets schreef. Het is ook veel te lang, ik weet het. Ik weet nog dat ik schreef dat het de bedoeling was om aan deze site een eind te breienx85x85het lange jaar af te sluitenx85x85this long and maybe nice year! Dat het zo lang geduurd heeft, zegt, denk ik, al heel veel. Ik vind het verschrikkelijk moeilijk om dit jaar af te sluiten, omdat ik het gevoel heb dat ik het nog helemaal niet kan. Ik ben niet klaar met mijn kanker! Op dit ogenblik is het een jaar en vier maanden geleden dat ik de laatste, de twaalfde, kuur onderging. Nog dagelijks ondervind ik hiervan de naweexebn. Van medische kant is me vanaf het begin gezegd; reken er op dat je xe9xe9n tot twee jaar tijd nodig hebt om goed te herstellen. In mijn hart heb ik dat niet willen geloven, echt niet. Wanneer dat zo zou zijn, dan vast bij anderen. Ik zou er vast eerder bovenop komen, ik zou snel nergens meer last van hebben. Nou, ik kan jullie meedelen: dat valt vies tegen. Voor de buitenwereld zie ik er fantastisch uit, gezond, sterk, heerlijk bruin en eigen korte grijze lokken. Fietsen, golfen, lopen, oppassen, tennissen en kamperen, the sky is the limit, wie doet je wat? En dat doe ik allemaal en ik geniet met volle teugen. En dat genieten kan alleen maar, wanneer ik alles met mate doe. Daar zit nu het knelpunt. Zoveel dingen zijn goed wanneer een mens ze met mate doet; drinken, eten, vrijen, bidden, touwtjespringen, huishouden, achteruitlopen en zoveel meer, bijna alles. Wanneer ik andere mensen mag geloven, deed ik veel te vaak veel te veel. Ik ben ik niet, wanneer dat niet kan, daar zit em nou net nou de kneep. Ik kan eigenlijk alles, maar wel met mate. Ach, je wordt ook een dagje ouder, zegt men danx85x85ja, dat is ook zo. Maar tien jaar in xe9xe9n jaar tijd gaat mij wat te vlug. Ik x93moetx94 echt alles met mate gaan doen, doe ik dat niet dan ben ik geen mens, zoals dat zo mooi heet. Extreme moeheid, heet dat in de wereld van kanker. En extreme moeheid betekent; alles doet zeer van binnen en armen en benen kunnen niet worden verplaatst. Verder niet uit te leggen aan gezonde mensen.

Mensen zeggen me; wees blij, dat je er nog bent, dat je nog zoveel kunt!  (in de verpleging mochten wij het woord x93nogx94 in deze betekenis nooit gebruiken) Geloof me, ik ben superblij en niemand zal mij ooit weer horen zeuren, wanneer ik met deze kleine beperkingen verder kan leven. Ik spring echt vaak een gat in de lucht van dankbaarheid en geluk.

A long and maybe nice year! Elke keer wanneer ik het woord x93nicex94 type, moet ik toch huilen, zo zwaar is dat. Enorm veel moois en geweldig veel lief meeleven heb ik ondervonden, wat een kaarten en bloemen, wat een hartverwarmende brieven en cadeautjes, ik voelde me vaak de koning te rijk met zoveel aandacht. Het heeft me allemaal tot tranen toe geroerd, me zo gesteund en zo totaal verwarmd. Dat was wel heel erg x93nicex94. Ik ken mensen, die zeggen; ik had dat jaar van mijn kanker niet willen missen, omdat ik daardoor zoveel moois heb meegemaakt. Kijk, zover ben ik nog niet, nog lange niet. Ik vind het nog veel te aangrijpend, indringend en te angstig wanneer ik aan die periode terugdenk, fotox92s ervan zie of er met iemand over praat. Tijd heelt vele wonden is een uitdrukking, waarvan ik hopelijk de diepere  betekenis zal ervaren. Verleden zondag sprak x93onzex94 dominee: Een mens hoeft niet dankbaar te zijn voor alles in haar leven, wees dankbaar voor de goede dingen.

Ondertussen net weer voor controle geweest en alles was prima. Alles wat ik in de nachten voor het bezoek aan de oncoloog voelde in mijn buik, was niets. Dat blijft toch heel merkwaardig, ik was ervan overtuigd, dat ik iets voeldex85x85x85x85..Met lotgenoten lach je je slap om deze dingen, x85x85 heerlijkx85..! Ook met anderen……..

Over drie maanden weer terugkomen, dat blijft twee jaar lang zo. Daarna om de vier maanden. Ik vind het prima. Fantastisch is het, zox92n goed bericht te krijgen.

Vieren doen Jan en ik dat met volle teugen, reken maar.

Liefs van Rita.