2 2 november 2009, (in augustus begonnen)

Af en toe bekruipt me het angstige gevoel dat het al veel te lang gelden is, dat ik op mijn weblog iets schreef. Het is ook veel te lang, ik weet het. Ik weet nog dat ik schreef dat het de bedoeling was om aan deze site een eind te breienx85x85het lange jaar af te sluitenx85x85this long and maybe nice year! Dat het zo lang geduurd heeft, zegt, denk ik, al heel veel. Ik vind het verschrikkelijk moeilijk om dit jaar af te sluiten, omdat ik het gevoel heb dat ik het nog helemaal niet kan. Ik ben niet klaar met mijn kanker! Op dit ogenblik is het een jaar en vier maanden geleden dat ik de laatste, de twaalfde, kuur onderging. Nog dagelijks ondervind ik hiervan de naweexebn. Van medische kant is me vanaf het begin gezegd; reken er op dat je xe9xe9n tot twee jaar tijd nodig hebt om goed te herstellen. In mijn hart heb ik dat niet willen geloven, echt niet. Wanneer dat zo zou zijn, dan vast bij anderen. Ik zou er vast eerder bovenop komen, ik zou snel nergens meer last van hebben. Nou, ik kan jullie meedelen: dat valt vies tegen. Voor de buitenwereld zie ik er fantastisch uit, gezond, sterk, heerlijk bruin en eigen korte grijze lokken. Fietsen, golfen, lopen, oppassen, tennissen en kamperen, the sky is the limit, wie doet je wat? En dat doe ik allemaal en ik geniet met volle teugen. En dat genieten kan alleen maar, wanneer ik alles met mate doe. Daar zit nu het knelpunt. Zoveel dingen zijn goed wanneer een mens ze met mate doet; drinken, eten, vrijen, bidden, touwtjespringen, huishouden, achteruitlopen en zoveel meer, bijna alles. Wanneer ik andere mensen mag geloven, deed ik veel te vaak veel te veel. Ik ben ik niet, wanneer dat niet kan, daar zit em nou net nou de kneep. Ik kan eigenlijk alles, maar wel met mate. Ach, je wordt ook een dagje ouder, zegt men danx85x85ja, dat is ook zo. Maar tien jaar in xe9xe9n jaar tijd gaat mij wat te vlug. Ik x93moetx94 echt alles met mate gaan doen, doe ik dat niet dan ben ik geen mens, zoals dat zo mooi heet. Extreme moeheid, heet dat in de wereld van kanker. En extreme moeheid betekent; alles doet zeer van binnen en armen en benen kunnen niet worden verplaatst. Verder niet uit te leggen aan gezonde mensen.

Mensen zeggen me; wees blij, dat je er nog bent, dat je nog zoveel kunt!  (in de verpleging mochten wij het woord x93nogx94 in deze betekenis nooit gebruiken) Geloof me, ik ben superblij en niemand zal mij ooit weer horen zeuren, wanneer ik met deze kleine beperkingen verder kan leven. Ik spring echt vaak een gat in de lucht van dankbaarheid en geluk.

A long and maybe nice year! Elke keer wanneer ik het woord x93nicex94 type, moet ik toch huilen, zo zwaar is dat. Enorm veel moois en geweldig veel lief meeleven heb ik ondervonden, wat een kaarten en bloemen, wat een hartverwarmende brieven en cadeautjes, ik voelde me vaak de koning te rijk met zoveel aandacht. Het heeft me allemaal tot tranen toe geroerd, me zo gesteund en zo totaal verwarmd. Dat was wel heel erg x93nicex94. Ik ken mensen, die zeggen; ik had dat jaar van mijn kanker niet willen missen, omdat ik daardoor zoveel moois heb meegemaakt. Kijk, zover ben ik nog niet, nog lange niet. Ik vind het nog veel te aangrijpend, indringend en te angstig wanneer ik aan die periode terugdenk, fotox92s ervan zie of er met iemand over praat. Tijd heelt vele wonden is een uitdrukking, waarvan ik hopelijk de diepere  betekenis zal ervaren. Verleden zondag sprak x93onzex94 dominee: Een mens hoeft niet dankbaar te zijn voor alles in haar leven, wees dankbaar voor de goede dingen.

Ondertussen net weer voor controle geweest en alles was prima. Alles wat ik in de nachten voor het bezoek aan de oncoloog voelde in mijn buik, was niets. Dat blijft toch heel merkwaardig, ik was ervan overtuigd, dat ik iets voeldex85x85x85x85..Met lotgenoten lach je je slap om deze dingen, x85x85 heerlijkx85..! Ook met anderen……..

Over drie maanden weer terugkomen, dat blijft twee jaar lang zo. Daarna om de vier maanden. Ik vind het prima. Fantastisch is het, zox92n goed bericht te krijgen.

Vieren doen Jan en ik dat met volle teugen, reken maar.

Liefs van Rita.

Lieve allemaal.

Af en toe krijg ik een "aanmaning" van big brother web-log om iets met mijn blog te doen.

Om te voorkomen dattie uit de ether wordt genomen, schrijf ik even een kort stukje.

Ik ben al lang van plan om deze site af te ronden……….maar dat lukt me nog niet. Hoe kan ik iets wat "mijn kanker" was en is afronden, wanneer ik niets voel wat op afronden of afsluiten lijkt??

Vanmiddag voor de driemaandelijkse controle geweest en alles was prima. Het bloedonderzoek en het lichamelijk onderzoek, niets geks te vinden. een paar nachten geleden begon het toch vervelend te kriebelen in mijn buik. Een heel stuk angst komt dan om de hoek kijken en af en toe ben ik ervan overtuigd dat ik maag- darm- en lymfklierkanker heb, zoveel nare dingen zijn er dan te voelen……. Het geluk is weer groot wanneer de goede uitslag een feit is en de rust kan wederkeren.

Voor nu is het genoeg, want Jan en ik hebben "het" gevierd in de stad en ik ben aan het eind van mijn latijn. Ik beloof om binnenkort meer te schrijven.

Hartelijke en warme groet van Rita.

Wat een allerheerlijkste dag vandaag. Eerst was er dichte, dikke mist maar halverwege de Dinsdag na Pasen, 14 april.

morgen begon de zon volop te schijnen. Vanmiddag was het bijna zomerx85x85tenminste uit de wind en in de zon. Om 9.15 uur moesten we bij de oncoloog zijn voor de driemaandelijkse controle. Toen bleek dat alles pico bello was, moest ik toch even denken aan de oudejaarsnacht van ruim een jaar geleden, toen Jan en ik door die afgrijselijke potdichte mist naar huis reden na een gezellige avond met vrienden en ik moest beginnen met de eerste chemokuur. Een vriendin schreef mij de volgende dag een heel lief mailtje, zo van: Lieve Rita, laat deze vreselijke mistige nacht voor jou een goed teken zijn. Jullie zijn veilig thuisgekomen door de tunnel van mist! Je komt ook door de tunnel van de chemokuren, je komt er doorheen! Ik  moest er vandaag meerdere malen aan denken, lieve U.

Zox92n driemaandelijks onderzoek bestaat eigenlijk uit drie onderdelen. Het bloedonderzoek, mijn eigen gevoel over mijn lijf en het lichamelijk onderzoek van de oncoloog. Ik heb al vaker gezegd, aan het bloedonderzoek is niet zo veel af te lezen met het soort kanker wat ik had. Dat is natuurlijk wel jammer. Mijn eigen gevoel is eigenlijk wel heel erg belangrijk. Het bloed kan wel goed zijn, ondanks dat ik me niet goed voelx85x85raar maar waar. Het wordt gewoon heel laat aangegeven door het bloed, wanneer er iets hartstikke mis is. Jammer, jammer. Maar lieve mensen, ik voel me helemaal heerlijk en goed. Mijn zere benen zijn niet meer hele erge zere benen gelukkig. Mijn zere tenen kunnen ook al een beetje een laken verdragen, heerlijk, vooral nu het warmer wordt in bed! Mijn zere vingers voelen in de warme zon lang zo zeer niet meer, fantastisch! En mijn conditie is al weer 85 % van wat hij was, dus dat is ook helemaal te gek. Een mens bestaat uit twee belangrijke delen; lichaam en geest. Het xe9ne deel gaat niet goed zonder het andere en wanneer xe9xe9n deel heel goed gaat, wordt het andere deel meegesleept. Met andere woorden: ook geestelijk gaat het stukken beter. Niet elke dag meer huilen, hoor! Omdat ik nu weet hoe een mens zich kan voelen bij een nare ziekte, schiet mijn gemoed sneller vol, zoals deze mooie uitdrukking zegt en dat zal nog wel een hele tijd zo blijven, denk ik. En van geluk huilen kan ik ook heel goed, want vaak voel ik me heel erg verschrikkelijk gelukkig, dat het zo goed met me gaat! Dat er zoveel lieve mensen zijn, die met me hebben meegeleefd en me hebben gesteund, ach man, daar kan ik wel heel erg om huilen!

Op het Hodgkin-congres waar Jan en ik waren, hoorden we dat Hodgkin behoort tot een soort kanker, die vrij zeldzaam is. En wanneer je 61 bent en je krijgt Hodgkin, dan ben je wel x93apartx94 zogezegd. Het waren vooral jongeren die daar waren. Maar goed, de prognose is buitengewoon goed en daar klamp ik me met hart en ziel aan vast. Soms lijkt het wel een boze droom, alsof ik het niet zelf was, die alles meemaakte. Op 7 juli moet ik weer terugkomen en dan is het een jaar na de kurenx85x85een hxe9xe9l jaar! Belangrijke mijlpaal.

Na dit stuk, wat toch meer een opsomming van feiten is geworden, wil ik mijn website binnenkort afsluiten met een x93mooix94 stuk! Daarvoor moet ik wel meerder nachten opzitten, want sx92nachts heb ik altijd de meest briljante ideexebn om iets te schrijven dat de moeite waard is om te lezen. Lieve lezers, lieve mensen, over een poosje het laatste stuk in deze serie en dan met foto van mijn krullenkop!

Een warme zomerachtige groet van Rita.

D

Dinsdag na Pasen, 14 april.

Lieve mensen.

Natuurlijk is het al veel te lang geleden, dat ik schreef. Ik vind het zelf ook, maar er zijn van die tijden, dat niets lukt, er te veel dipjes zijn en ik nergens aan toe kom. Dat klinkt me zelf dan toch ook weer te gek in de oren, want ik heb het vreselijk druk op mijn manier, maar vraag me niet waarmee. Nou ja, bestuurswerk, tennissen, bridgen en daarvan allemaal bijkomen, zeg maar. "Vroeger" kon ik de hele dag doorracen, maar dat is er niet meer bij. Exe9n ding per dag en voor de rest ben ik dan uitgevloerd! Dat is heel erg wennen en ik vraag me af of me dat ooit lukt!

Soms heb ik een dag, dat ik me helemaal hartstikke ziek voel, verschrikkelijk. Kan het ene been niet voor het andere krijgen…….helemaal miserabel. Alleen in bed is het dan prima, hoewel ik me daar dan ook 80plusser voel, verdrietig en angstig ben. Dat sleept zich zo een beetje voort in de volgende dag en daarna voel ik me weer kiplekker en fit! Nou ja, wat een gezeur eigenlijk, want ik ben zo blij dat het verder goed met me gaat. Ik geniet van alle dingen, van het sporten, van de lentebodes, kinderen en kleinkinderen, vrienden, boeken enzovoort enzovoort. Van alle mooie dingen in het leven, gewoon van het hele leven. De computer doet wel erg gek aldoor, dus ik ga zo stoppen, voordat hij helemaal zegt: de groeten en tot ziens. Zeer binnenkort zal ik "echt" gaan schrijven! ik moet nu ook Jan verzorgen, die heeft een "operatie" achter de rug! Een hamerteen had hij, die is nu plat gepind! Pin moet drie weken zitten, dus dat betekent, strompelen met een reuzenschoen aan de zere voet! Heel zielig!

Tot gauw en liefs van Rita.

12 en 13 januari.

Al weer bijna twee weken is het nieuwe jaar oud!

De warmte en gezelligheid van de kerstdagen en de jaarwisseling liggen te rusten in mijn hart. Wat waren het fantastische en warme dagen met het hele gezin en veel lieve vrienden.

Overdadig genoten van de lekkere vette oliebollen, appelflappen en exquise  hapjes, om nog maar te zwijgen van de verrukkelijke wijnen, die manlief had ingeslagen en die dus ook x93geproefdx94 moesten worden. Natuurlijk werd er niets weer uitgespuugd! Ja, dan willen de kilox92s er wel aan! Waarom kan ik nooit gewoon eentje nemen. Tijden gedacht, dat ik nooit weer aan de lijn zou x93moetenx94 doen, nou, mooi wel! Streng op dieet, anders blijven broeken en vesten wijd openstaan en dat is geen gezicht.

Nu de datum x93van de diagnosex94 ruim een jaar verstreken is, heb ik het gevoel dat ik mentaal een onverwachte omslag heb gemaakt. Ik voel me stukken sterker dan, zeg maar, een maand geleden. Het zal zeker ook te maken hebben met het feit dat ik lichamelijk weer x93allesx94 kan. Vorige week begonnen met anderhalf uur tennissen en dat was te gek om te beleven; alsof ik nooit van de baan was geweest! Ongelofelijk. Kicken! Fat cool!

Zaterdag met de kerkwandelgroep 14 kilometer gelopen door bos, berg en dal bij Norg. Het was de bedoeling dat ik bij de koffiestop, die na 10 km. was, zou blijven wachten, tot Jan me zou komen ophalen. Als tijdverdrijf kranten en puzzels meegenomen. Ik voelde me na de koffie weer helemaal opgekikkerd en ben dapper mee door gelopen. Dat had ik nou net niet moeten doen, het was teveel van het goede. Maar afijn, van alle kanten ondersteund heb ik het eindpunt gehaald. Te moe voor de kick, maar die kreeg ik nog dubbel en dwars, toen ik na twee uren rusten met een kruik onder de dekens weer helemaal was hersteld! Superdepuper!

Vanmorgen twee uren getennist en ik geniet er nog van. Dus het gaat hartstikke goed met me, dat wou ik maar zeggen. Het is zo geweldig fijn om weer x93onder de mensenx94 te zijn en van alles te doen. Morgen schrijf ik verder, dan kan ik jullie meteen op de hoogte brengen van de bevindingen van de oncoloog. De driemaandelijkse controle staat nl. voor de deur.

Al voel ik me helemaal super, toch ben ik heel zenuwachtig x85.denk her en der wat te voelenx85..of zo!

Dinsdag 13 januari.

Hoera, hoera, de vlag kan uit! Bloed en lymfeklieren in puike conditie! Is het niet prachtig?

Een wonderheerlijk gevoel. Gezegend mens ben ik! Over drie maanden weer terugkomen.

Ja, het rood-wit-blauw kan wapperen. Van deze drie kleuren houd ik het meest van rood. Rode rozen, rode tulpen, rode kerststerren, rode bessen en misschien ook wel omdat ik rode bietjes zo lekker vind. Hoewel het koken van bieten trouwens altijd wel een heel erg rode aangelegenheid is. Wanneer de bieten na een uurtje zo ongeveer gaar zijn en het water wordt afgegoten, is de hele gootsteen rood. Dan komt het pellen van de bieten. Het velletje er van af knijpen; ja, ja, daarna zitten de omringende tegeltjes aardig onder de felrode spetters, de gootsteen is voor de tweede maal bloedrood, het halve aanrecht is rood en als het een beetje x93meezitx94 en ik te lui was om een schort voor te doen, is mijn pas gewassen lichtgrijze vest ook aardig rood! En warempel ligt er ook nog heel wat op de grond. Terwijl ik de vellen opvang in een vergiet en daarna in het x93groene afvalpotjex94 deponeer, druppelt overal waar ik het eigenlijk niet wil, iets roods. Dan maak ik alles maar es schoon, ook de pan, waarin ze hebben gekookt. Mooi, dat is klaar. Daarna ga ik ze raspen in een witte schaal. Het gevolg is pijnlijk mooi; twee kleuren rood door elkaar, want elke keer rasp ik ook een stukje van een knokkel meex85x85

Goed, ondertussen wordt er een uitje gebakken in de pan en daar komen de geraspte bieten bij in. Je kunt er vergif op innemen, dat er wat naast de pan valt, zodat het gasfornuis ook rood uitslaat. De witte schaal moet worden afgewassen, zodat tot mijn grote plezier de gootsteen voor de derde maal mijn geliefde kleur aanneemt. Met een houten spatel roer ik door de rode bieten, voeg zout, suiker en azijn toe en wanneer alles goed op temperatuur is bind ik de hele boel met een kleine hoeveelheid aangelengde maizena. Tsjonge, tsjonge, jonge, met een kruimige aardappel en een knapperig speklapje erbij is dat een ware smulpartij!!!! Wanneer alles op is, steken Jan en ik altijd, nog na likkebaardend, even de tong uit naar elkaar en wat denk je??? Harstikke rood! Harstikke mooi!! Lachen! Bij het afwassen wordt nogmaals de hele gootsteen, het aanrecht en het vestje rood, het is ongelofelijk, maar het gebeurt gewoon!

Tegen de tijd dat de vaatdoek en de handdoek enigszins rood in de was verdwijnen en ik met een rood hoofd het gekleurde dweilwater weggooi, weet ik weer helemaal waarom ik zo van rood houd! Het is de prachtigste en warmste kleur.

Allemaal een warme groet en liefs van Rita

Waar was ik op 21 december, een jaar geleden? Ik weet het nog precies. Van 11.00 tot 13.00 uur was ik in de Stadjershal om een tenniswedstrijd te spelen en Jan kwam me daarvan ophalen, want om 14.30 uur moesten we bij de oncoloog zijn om te horen wat ik eventueel onder de leden had. Dat liep wat uit, wat op zich niet zo verwonderlijk is natuurlijk.

Om 15.00 uur zaten we bij haar binnen en ze viel meteen met de deur in huis, de Hodgkindeur, zal ik maar zeggen. Toen stortte mijn wereld wel in; ongeloof, angst, dus toch iets ergs, radeloosheid en totale ontreddering. Gelukkig was het Hodgkin en geen Non-Hodgkin, zei ze ook, terwijl ik ook door al het bonzen heen wel hoorde dat je maar beter ook geen Hodgkin kunt hebben. Ik zou heel snel met chemokuren moeten beginnen, direct na de verhuizing van het oude naar het nieuwe ziekenhuis, dus over tien dagen. Het woord chemokuren dreunde mijn hoofd binnen als iets van een andere wereld, zoiets ergs en verschrikkelijks, iets wat niet bij mensen hoort! Jan en ik huilden zachtjes en keken elkaar vertwijfeld aan en geschrokken aan. De oncoloog stond dicht bij ons en vertelde dat de prognose van Hodgkin toch wel goed was. Ongeveer 80 tot 85 % leefde over tien jaar nog en genas uiteindelijk. Op dat moment klinkt dat toch minder vriendelijk en hoopvol, dan wanneer het zo op papier staat. De dreun van de diagnose en de dreigende chemokuren zijn de baas over je geest. Nou ja, het was gezegd. De oncoloog maakte in ons bijzijn de afspraak voor het intakegesprek en de 1-ste kuur, alsof het om een bioscoopkaartje ging, zo klonk dat in mijn oren. Het was of het niet over mij ging, het kon niet over mij gaan toch??? Mooi wel!

Vandaag is het dus precies een jaar geleden. Wat een jaar, het lijkt soms of het wel drie jaar zijn of zo. Zoveel meegemaakt, zoveel doorgemaakt. En soms vraag ik me af, waar is het jaar gebleven, zomaar voorbij, ik mis een jaar leven, waar is het gebleven?

Heel langzaam klim ik uit het dal. Nog langzamer wil het tot me doordringen dat ik nooit meer de oude Rita wordt, die alles deed en alles kon. Dit vind ik wel heel moeilijk, die beperkingen in veel dingen. Dat ik van tevoren moet bedenken; wanneer ik dat doe, kan ik dat en dat niet meer vandaag en morgenx85x85x85Zoveel minder energie en nauwelijks nog echte kracht.

Iedereen zeg, ja ja je wordt ook ouder en dan kun je ook steeds minderx85..maar dat is toch anders dan dit, denk ik.

Het is ook pas een half jaar geleden dat ik de laatste kuur kreeg, dat moet ik me wel goed voor ogen houden, dat weet ik. Een half jaar geleden kon ik nog geen straatlengte lopen, nu al weer 6 kilometer in behoorlijke pas. Ruim drie maanden geleden durfde ik niet eens te fietsen en nu trap ik al weer x93de hele wereldx94 rond. Het is gewoon een wonder. Ik zal nu verder niet zeuren wat voor nare klachten ik nog wel heb, want ik vind echt, dat ik een wonder heb beleefd en nog steeds midden in een (ver) wonderlijk gebeuren zit.

Ondanks dat ik van zoveel lieve mensen troost, vertrouwen, hoop, warmte en nabijheid heb ondervonden, vind ik het moeilijk om te zeggen dat dit jaar een mooi jaar was, want dan zou ik toch niet alle dagen nog even moeten huilen. Daarvoor is het allemaal nog te kort geleden, denk ik. Misschien, ik hoop het van harte, dat ik over een tijd wel kan zeggen:

x93It was a long and nice yearx94. Dat zullen jullie zeker horen dan……..

Voor nu:                 Hele goede en gezellige Kerstdagen toegewenst

                                En voor het nieuwe jaar: dat er maar veel mag gebeuren

        waarover je je ten diepste kunt verwonderen.

Van Jan een hartelijke Kerstgroet.

Liefs van Rita.

22 november 2008

Soms ben ik zomaar, voordat ik het weet, weer een jaar ouder.

Soms ben ik zomaar, voordat ik het weet, tien jaar ouder.

Soms, gelukkig wel steeds vaker, weet ik, dat het x93alleen maar voeltx94 alsof ik opeens tien jaar ouder ben geworden. 

Soms, nou ja, eigenlijk wel altijd, lijk ik niet alleen echt tien jaar ouder dan xe9xe9n jaar geleden, maar zie in de spiegel dat het ook gewoon de keiharde werkelijkheid is.

Nu was ik al nooit zox92n rimpelloze, strak in het vel zittende, veel jonger dan mijn leeftijd uitziende vrouw, maar jax85..met eigen dromen en fantasiexebn kon ik er wel mee levenx85x85

Dat is nu anders geworden; tien jaar ouder in 1 jaar tijd, dat gaat een mens niet in de koude kleren zitten, ook mij niet. Alle spiegels de deur uit is, denk ik, geen optie. Ik had nog wel wat lapjes liggen en heb voor mijzelf een mooie burka genaaid. Hij staat allerschattigst, mag ik wel zeggen. Misschien verandert het in de toekomst wel, maar ik draag hem alleen wanneer ik in de buurt van de spiegel moet zijn, bij het tanden poetsen bijvoorbeeld. Hoewel dat weer heel lastig is en ik daar iets anders op moet vindenx85x85.nou jax85..onzin. Ik hoef ook niet in een spiegel te kijken, want mijn haar zit altijd goed!!!!Er hoeft nog geen scheiding in en de krullen krullen vanzelf! Volgende keer zal ik weer es een fotootje meesturen.

De rimpels tieren welig in de door de chemo uitgedroogde en dun geworden huid!

Maar daar kan ik wel vrolijk oud mee worden, hoor!

Het zit er weer op, mijn verjaardag. Weer een jaar ouder! Heerlijk om te vieren met familie en vrienden. Fantastisch om een berg kaarten te krijgen; ook een heel ontroerend gevoel, al die kaartenx85x85x85x85tsjonge, tsjonge, echt weer Tissue Time van weleer. Hartelijk dank!!!

Het afgelopen jaar lijkt in wezen wel tien jaren te hebben geduurd. Ongelofelijk dat het nog maar geen jaar geleden is, dat we met ons hele gezin op het eiland Texel zaten om onze 40-jarige bruiloft te vieren in het licht van de kerstboom en in de schaduw van de komende chemokuren.

Nu is het bijna een jaar geleden dat ik de diagnose hoorde en mijn leven helemaal een nadere wending nam. Met ontzettend veel steun van lieve mensen alles doorgemaakt en overleefd en nu gevierd dat ik 62 ben geworden. En een ander mens! Slechter of beter is hier niet aan de orde; alles is anders!

Verwondering, intensiteit, dankbaarheid en vertrouwen, warmte en nabijheid zijn begrippen, die met me meegaan, de dagen en nachten door. Altijd genoot ik heel erg van het leven, maar het genieten van nu voelt zo anders als het genieten van toen. Het is heel bijzonder. En veel minder vanzelfsprekend.

Wanneer we op de lotgenotengroep over zulke dingen praten, weet iedereen precies wat er wordt bedoeld. In zo goed als alles is de herkenning de schakel die ons verbindt.

Het is lachen en huilen daar, hoor. Maar het geeft mij een heel goed gevoel om daar te zijn, omdat ik daar steeds weer mijn verhaal kwijt kan en er nooit iemand als x93zeurx94 wordt bekeken. Heerlijk, mooi, triest, fijn, verdrietig, een grote mengelmoes van gevoelens, gedachten en gesprekken.

Het leven gaat door. Een dag of tien geleden kreeg ik het opeens op de heupen. Mijn altijd zere benen voelden niet x94zeerx94. Ik zei tegen Jan: x93Het grote beter worden komt op gang, mijn benen doen lang zox92n pijn niet als gewoonlijkx94.

Zelf had ik al besloten, dat ik dat gevoel ook moest omzetten in daden. En die daden bestonden eruit, alles op te ruimen, of in ieder geval heel veel op te ruimen.

Ik had het hele jaar nog geen quiltlap aangeraakt, maar heb de laatste maand een Kersttafellaken van 4 bij 1.80 meter klaar gequilt. Hij zat al helemaal in elkaar, he, dat jullie niet denken, die is gek. Nee, hij moest alleen nog onder de machine door, gequilt worden!!!!

Een superrotklus, om het zo maar te zeggen. Maar hij is ook supergek en mooi geworden en heeft als titel: x93Ritax92s Crazy Christmasx94

Ik had me voorgenomen; wanneer hij klaar is, dan gaat de grote bezem door mijn quiltafdeling. Onzinnige dingen die ik bewaard heb, lelijke, oud, vieze stinklappen, pieterkleine snipseltjes enz. enz., alles in de container. Kasten uit elkaar halen, op de brandstapel er mee. Het nieuwe leven begintx85.

De duizenden mooie lapjes, die dan over blijven, heel erg netjes sorteren en in mooie bakken doen. Alle lintjes netjes, alle versierseltjes soort bij soort en geen dikke spelden meer laten samenhokken met de dikke.

Middenin deze megaklus belde mijn vriendin/tennismaatje dat ze graag een muziekboek, dat ik vorig jaar van haar geleend had, terug wilde hebben. Tsja, daar had ik kerstliederen uit gekopieerd voor een koortje, maar direct daarna begon de ellende met Hodgkin. Dat hele boek nooit meer gezien. Geen nood, dacht ik, ik pak meteen ook de x93bibliotheekx94 aan, dan moet ik dat boek wel tegenkomen. W.s. gaat het bij jullie dan ook zo, dat je x93van allesx94 tegenkomt.

Ik wist niet, dat we zoveel boeken hadden. Ja, hadden, kan ik nu zeggen, want planken vol ouderwetse theologie, uitgebakken kookboeken, versleten reisboeken, misplaatste grappenboeken, misselijkmakende medische boeken en romans, die onwaarachtig zowel leugenachtig overkomen liggen te doezelen in dozen voor de boekenmarkt van een kerk of school.

Jan riep vaak: x93Rita, morgen komt er weer een dag, nu zitten!x94.

Ik heb niet geluisterd en dacht aldoor, nog even door dan is dat stuk ook weer klaarx85x85.

Nou ja, ik heb het geweten!!! Stom, stom, superstom! Het ging zo heerlijk, echt!

Nu ligt de hele bende half afgemaakt! Mijn quiltspullen kijken me aldoor verwijtend aan, zo vanx85.ja, hier liggen we, niet eens op onze eigen plekx85.gatsie. En in de bieb is het ook geen fraaie aanblik. Heb ik er wat van geleerd???? Heus wel! Ik doe dit nooit weer!

Ziek ben ik er van, bah! En die arme benen, helemaal weer zeer!!

Ik kan dus ook niet anders, maar ik word niet meer onrustig van deze x93rommeligex94 toestand in huis. Ik voel dat ik me een week heel, heel rustig moet houden en daarna mag ik van mezelf weer twee uren per dag x93werkenx94 of x93heersenx94, zoals dat ook wel in bepaalde kring heet. Of misschien is twee uren ook nog wel te veel, ik zie wel.

In ieder geval begrijpen jullie nu wel, dat het goed met me gaat.

Tot de volgende keer. Veel liefs van Rita.

Toch weer wat later dan ik hoopte, meld ik me dan weer bij jullie.

Ik merk wel dat het veel gemakkelijker is om een leuk verhaal uit mijn jeugd op de weblog te zetten dan een waarheidsgetrouw verslag te doen van mijn wel en wee.

Maar belofte maakt schuld, dus ga ik mijn best doen.

Vorige week dinsdag naar de oncoloog geweest voor de eerste driemaandelijkse controle.

Het was allemaal helemaal goed met mij. De controle bestaat uit een bloedonderzoek en het controleren van alle voelbare lymfklieren. Wanneer in het bloed de bloedbezinking niet goed is kan er een reden zijn tot nader onderzoek. Verder is er wat Hodgkin betreft niets te zien in het rode levensvocht. Ik moet mijn lijf zelf goed in de gaten houden, of ik iets vreemds voel of merk, zeg maar., bijvoorbeeld KNOBBELS.

Ik weet dat heel veel mensen vaak x93ietsx94 voelen in hun lichaam, maar daar verder niet erg over inzitten. Ik kan jullie zeggen dat het compleet anders gaat, wanneer kanker eenmaal in je lijf heeft gezeten. Alles wat maar een beetje anders voelt, ruikt, borrelt of beweegt als altijd, zaait grote paniek en doet het ergste vrezen. Het schijnt wel wat te slijten mettertijd, maar daar ben ik nog niet aan toe.

Chemo heeft naast genezing natuurlijk ook het nodige vernietigd, stuk gemaakt. Omdat ik nu in een heel andere fase dan de kuren zit, kan ik de bijverschijnselen, met een hele scheve glimlach, wel de huishoudelijke mededelingen noemen.

Mijn haar is anderhalve vingerdikte lang. Het betekent dat ik het al zou kunnen knippen, want wanneer ik het tussen de vingers houd, dan steekt er een beetje boven uit. Zo knipt een kapper toch vaak de haren? Maar ik doe het niet, hoor. Tussen al het grijs zit behoorlijk wat zwart en dax92s toch leuk nieuws, dacht ik zo. Mensen, die mij een jaar niet hebben gezien en niet weten dat ik ziek ben geweest vragen mij wel met enigszins afkeurende blik waarom ik van lang naar zulk erg kort haar ben x93gegaanx94. Ja, zeg ik dan, het wel coupe CHEMO.

Dit is twee keer voorgekomen. Hoewel ik daar zelf dan wel om kan lachen, ga ik dat niet weer zeggen geloof ik, want de vragensteller schrikt zich een hoedje en vindt de humor m.i. ietwat macaber. De nagels van mijn handen beginnen aardig netjes te worden. Het gevoel in mijn vingers is nog niet zo veel soeps. Ik laat nogal es wat uit de handen vallen, kleine dingetjes oppakken wil niet en knoopjes dichtdoen is een tijdrovende en gevoelige bezigheid. Wanneer de buitentemperatuur onder de 15 graden komt loop ik met dooie vingers.

De groei van mijn teennagels ligt op schema; na vier maanden zit er bijna een halve nagel op. Het gevoel in mijn voeten is x93alderbelabberdstx94. Raar en naar. De eerste twee uren sx92avonds in bed moeten de voeten buitenboord liggen omdat zelfs een laken niet te verdragen is en het voelt of mijn voeten al die tijd in een heet koudvuur liggen. Ik heb ook nog nooit in een heet koudvuur gelegen en w.s. bestaat dat ook niet, maar toch het is de beste beschrijving. Het lopen op blote voeten is bepaald ook geen lolletje, maar dat is natuurlijk heel goed te beperken tot de plas in de nacht.

Op een enkel ding na, bijv. zandgebak, cake en een pannenkoek, vind ik alles weer heel erg lekker en geniet ik van elke maaltijd.

Doordat mijn huid erg dun is geworden en verder gewoon x93veranderdx94 is, heb ik veel last van jeuk. Tegenwoordig weet ik maar al te goed hoe het is om het vaak koud te hebben, brrrrrr, dat x93hoortx94 er ook bij. Last but not least ruik ik nog steeds veel te veel, zeg maar. Vaak kan een mens zich daarmee haar voordeel doen, maar soms is het ook hinderlijk Nou, dit waren wel zox92n beetje de huishoudelijke mededelingen. Moeheid zou daar eventueel ook nog bij kunnen, maar daar heb ik toch een ander gevoel over. Hoewel ik wel elke dag nog moe ben is het de ene dag wel veel erger dan de andere. Dat is niet altijd omdat ik dan veel meer doe, maar die moeheid is er vaak ook zomaar, zit overal, in elke vezel van mijn lijf en altijd heel erg in de benen, die elke dag vanaf vijf uur van lood lijken te zijn.

Wanneer ik bedenk dat ik vier maanden geleden niet meer dan 100 meter kon lopen, dan is dat bijna niet te geloven. De bijna dagelijkse ronde van ruim twee km. lopen in een hoog tempo is een nu fluitje van een cent!!!! Nou jax85x85overdrijven is me soms ook niet vreemdx85.. Gisteren opperde ik, dat we nu wel onze kleine wandeling konden doen. Jan en ik hebben een leuk rondje van vijf en een halve km. langs de Westeremder Maar, ri. Loppersum en dat rondje is normaliter onze kleine wandeling. Ik heb het geweten. De laatste kilometer heeft Jan me naar huis moeten slepen, verschrikkelijk, die benen!! Afschuwelijk zere benen. Mooie uitdaging om aan te werken. Fietsen doen we ook en 30 km is geen punt, ook niet met forse tegenwind.

Tweemaal in de week conditie opbouwen onder fysiotherapeutische leiding is echt heerlijk en gaat heel erg goed. Ik voel me steeds sterker worden, hetgeen wel uit bovenstaande blijkt.

Emotioneel omgaan met het hele gebeuren is een heel ander verhaal. Lichaam en geest gaan uiteraard samen en de wisselwerking tussen beide is iets wat ik steeds aan den lijve ondervind. In de maanden na de kuren heb ik meer gehuild dan in het half jaar van de chemo.

Ik besef nu pas goed hoe ziek ik was, wat ik heb meegemaakt en met mij ook mijn directe omgeving. Alle x93huishoudelijkex94 dingen gaan met de jaren wel over, maar mijn lichaam wordt gewoon nooit meer het oude, daarvoor is er teveel kapot gemaakt. Het meeste daarvan is onzichtbaar, alleen aderen die eerst x93opx94 mijn armen lagen, zijn er niet meer. Veel mensen krijgen nooit meer hun oude conditie terug. Ik ga er alles aan doen om bij de andere groep te kunnen horen.

Acht maandagmiddagen lang ga ik nu naar een lotgenotenpraatgroep. Vier daarvan zijn voorbij. De eerste twee keren waren bijzonder zwaar. Wat een verdriet, pijn en teleurstelling van mijn lotgenoten kwam er op me af. Daarin ook de grote herkenning van mijn eigen x93ellendex94. We huilen wat af daar, verschrikkelijk. Natuurlijk kan ik thuis ook alles bij elkaar huilen en dat gebeurt ook vaak genoeg. Jan vraagt dan: x93waarom huil je nu?x94.

Ja, waarom huil ik dan? Om van alles tegelijk; de vreselijke moeheid, dat ik niet alles meer kan, dat ik me ouwe zeur voel, dat ik bang ben voor kanker, dat ik niet volop in het x93normalex94 leven sta, dat ik voor altijd bij x93kankermensenx94 hoor, dat ik zoveel meer voelsprieten gekregen heb voor angst, pijn en ziekte. Dat ik gewoon hartstikke verdrietig ben.

Op mijn gezin, broer en zussen en enkele vrienden na, denkt mijn omgeving dat ik er helemaal weer ben.

x93Heerlijk, dat je er weer boven op bent, je ziet er goed uit! Je hebt het em maar mooigeflikt!x94

x93Fijn, dat je die rotkuren gehad heb!x94. Dat zijn zo van die uitspraken die op me afkomen.

Dat is natuurlijk ook prima, dat mensen blij zijn voor me en ik met hen. Het heeft geen zin om aldoor uit te leggen, hoe de werkelijkheid is. Men vraagt er niet naar en ik vind het veel te emotioneel. En gelukkig zijn er genoeg plekken waar ik mijn verhaal wel kwijt kan.

Ik ben naar de praatgroep gegaan om alles een goede plek te kunnen geven, zoals dat zo mooi heet. Hodgkin zal altijd een rol blijven spelen in mijn leven, maar het moet me niet altijd blijven beheersen en verdrietig maken. Ik weet zeker dat me dat ook lukken gaat, daarvoor heb ik zoveel fantastische en lieve mensen, toch een soort engelen, om me heen, die me zoveel steunen dat ik het stuk wat ik alleen moet doen ook tot iets moois en goeds kan maken. De oncoloog heeft mij, nu bijna een jaar geleden, voorspeld dat dit jaar een lang en zwaar jaar zou worden. Het is maar goed dat ik toen niet kon bevroeden, hoe zwaar!

Mijn web-log heet niet voor niets x93a long and maybe nice yearx94. Jullie maken het mede mogelijk dat over een poosje dit jaar een goede plek gaat krijgen in mijn leven.

Jullie weten nu vast wel een beetje hoe het met me gaat. Misschien heb ik wel teveel gezeurd, nou ja, sorry dan. Zal ik niet weer doen, maar het staat nu eenmaal allemaal opgeschreven en ik gom het niet weer uit!

              Een hele dikke kus van mij, Rita.

Zo kwamen we bij de brug van Lux en Lux was de baas van de draaibrug over de Dedemsvaart. Hij was geboren met een enorme bochel, waarmee hij vaak werd geplaagd en waarvoor hij werd uitgescholden door de jongens, die op de brug wilden staan wanneer Lux hem opendraaide. Maar ze mochten nooit meedraaien van Lux. Met verwoede kop en al terugscheldend trok hij met een routinegebaar de stang uit het brughek en draaide met kromgebogen rug en zwaar neerploffende voeten de brug open voor de vrachtschepen. Lux droeg altijd hetzelfde sleetse, donkerbruine ribcordpak en hij dwong, ondanks zijn geringe loopvermogen en het ontbreken van een achternaam, diep ontzag af bij iedereen die het durfde hem in de maling te nemen.

Zo kwamen we aan de overkant, op een verharde zandweg. Eltje was de buurman van Lux. Hij haalde overal de tonnen leeg, de pleetonnen, zal ik maar zeggen. In het begin van de vijftigerjaren had een behoorlijk aantal mensen nog een ton als toilet. Tot mijn achttiende heb ik bij een vriendin regelmatig van de ton gebruik moeten maken. Ondanks dat deze mensen x93schoonx94 waren, rook de ton altijd vies. Etje had een grote grijze ton, waarin hij x93allesx94 verzamelde en x93hetx94 later ging uitrijden, gieren dus. Konden we er nog es lekker van nagenieten.. Eltje Stront noemden we hem altijd en af en toe werd hij kwaad en deed hij net of hij je pakken wou met zijn grote, verweerde handen, die groen waren uitgeslagenx85..

Naast hem woonde mevrouw Bijdevaarte. Wij kenden haar alleen vanwege haar bijzondere houding op haar fiets, waarop zij dagelijks door het dorp reed om boodschappen of zoiets te doen. Dan stond er nog een x93deftigx94 huis en daar naast was de grote cementfabriek. Altijd lagen er wel hoge grintbulten of lag er een schip te lossen en altijd waren er mensen hard aan het werk. Een grote, dubbele woning was het laatste huis van de overkant en stond schuin tegenover dat van ons.. Jarenlang heeft er een leraar van x93onzex94 school gewoond en heb ik in dat huis veel opgepast, x93baby gezetenx94.

Eindelijk kwamen we dan op de plek van bestemming aan; de grintbulten. Prachtig en uitdagend lagen ze voor onsx85x85.Moe had ons de hele tijd nagekeken door het raam en kon ons nu wel heel gemakkelijk in de gaten houden. Ze kon tijdens x93onze picknickx94 vast wel twee paar handschoenen breien of een heel eind aan het Smyrnatapijt voor de hal knopen.

Het proviand werd eerst gexefnspecteerd; vier boterhammen voor elk van ons. Twee met pindakaas en twee met boterhamworst. Elk een appel en een wortel en een fles limonade waar we x93omstebeurtenx94 uit moesten drinken. Lekker! Alles onderaan de bult gezet en wij naar boven, wie er het eerst was. Dat was al heel snel duidelijk, mijn broer natuurlijk. Meteen weer naar beneden om het eten te halen want we hadden al lang x93hongerx94. Opeens riep moe van de overkant, met haar handen om de mond, dat we niet alles achter elkaar mochten opeten. Nou ja, dan eerst maar twee boterhammen. We hebben daar een poosje, ik weet werkelijk niet hoe lang, doorgebracht met naar beneden te rollen, zo hard mogelijk weer door het rollende grint omhoog zien te komen en te kijken naar de tractoren op de eindeloze akkers. Platte stenen gezocht om te keilen, maar er lagen alleen hele kleine tussen het grintx85x85.niks aan. Toen we daarna alles achter elkaar opgegeten hadden besloten we weer terug te gaan; het was mooi geweest, zoveel viel er nou ook weer niet te beleven. Het meest spannende was dat we met ons tweexebn deze wereldreis mochten maken, want zo voelde het wel.

Ik herinner me niet dat er thuis iemand gexefnteresseerd was in onze belevenissen aan de overkant. Wat dat betreft hadden we net zo goed niet op x93grintbultvakantiex94 kunnen gaan.

Maar voor ons blijft het onvergetelijk!

Volgende week zal ik eens vertellen hoe het tegenwoordig met me gaat.

Heel veel liefs van Rita.